Smeltende doelen
De reeks Smeltende doelen vormt een langlopend onderzoek naar verandering, tijd en intentie. Elk werk vertrekt vanuit een eenvoudig proces: gekleurd ijs smelt op doek. Wat volgt, is een spel tussen controle en loslaten — tussen doelgericht handelen en het toeval van fysische processen.
Inhoudelijk draait deze reeks rond het stellen van doelen, en hoe die doelen kunnen verdwijnen of veranderen doorheen de tijd. De mens stelt zichzelf voortdurend doelen, streeft ergens naar, en laat daarbij altijd een spoor achter — ongeacht of het doel bereikt wordt. Die gedachte krijgt een extra laag in de link met klimaatdoelstellingen: ondanks wereldwijde inspanningen smelten de poolkappen en gletsjers onverminderd verder.
Transformaties
MT.4 schilderijen in beweging
2026 - MT.4.8. Scoren met doelen
Dit doek ontstond tijdens de tentoonstelling Transformatiestudio nr. 1 in 2024. Ik begon met een vierkant doek van 150 × 150 cm, waarop druppels smeltende ijsverf in groen en wit hun weg vonden.
Daaroverheen bracht ik lijnen aan die verwijzen naar een voetbalveld, een eerste beeld van afbakening, richting en spel.
Terug in mijn atelier breidde ik het werk uit door er twee doeken aan vast te naaien. Hiervoor gebruikte ik eerdere werken: Shooting Apples for Dogfoot (2004) en Warning Bullet (2003), beide al verbonden met het idee van doelen, richten en schieten. Voor- en achterkant werden bewust ingezet; Warning Bullet verdween naar de achterzijde, terwijl lijnen uit dat werk compositorisch werden uitvergroot en opnieuw verschenen in het geheel.
Zo groeide het doek verder uit tot een gelaagd veld waarin spel, doelgerichtheid en hergebruik samenkomen.
2026 - MT.4.5. De schaar
Wat in 2024 begon als een proces tijdens de tentoonstelling Transformatiestudio nr. 1 (2024), is in mijn atelier uitgegroeid tot een confrontatie tussen tekstiel en ideologie.
Het doek MT.3.2 transformeerde tot een naaipatroon voor een 'bruinhemd' — een beladen symbool van totalitaire klederdracht.
Op de achterzijde heb ik het werk ‘Cutting History’ (2003) vastgenaaid. Centraal staat een schaar die filmstroken doorknipt: een verwijzing naar het wegsnijden van geschiedenis door totalitaire regimes, zoals beschreven in Orwells 1984.
Tussen iconen van radicalisering en verval zijn kleine schaartjes op het patroon geschilderd, waarmee het hemd symbolisch kan worden uitgeknipt. ‘De schaar’ legt hiermee de mechanismen bloot van politieke manipulatie en het hedendaagse verlies van historisch besef.
MT.4 schilderijen in rust
2025 - MT.4.4. Het volk volgt
- 2025: Leeg doek gestart. (150x150cm)
2025 - MT.4.2 Witte vlag over een Russisch landschap
- 2025: toevoeging vlag en extra kleuren.
- Een doek waarmee ik begon tijdens de tentoonstelling Transformatiestudio nr. 1. in 2024. (150x150cm)
2025 - MT.4.6. Gleeuw
- GLEEUW: een samentrekking van de woorden geeuw en leeuw.
- Een doek waarmee ik begon tijdens de tentoonstelling Transformatiestudio nr. 1. in 2024. (150x150cm)
2025 - MT.4.7. Herrijzenis van Oekraïne
- Later werden drie doeken uit het project Racer Malevich op dit doek bijgenaaid.
- Ik gebruikte de kleuren van de Oekraïense vlag. De druppels liet ik naar boven aflopen om een opwaartse beweging te creëren.
- Een doek waarmee ik begon tijdens de tentoonstelling Transformatiestudio nr. 1. in 2024. (150x150cm)
2025 - MT.4.3. MAGA
- Een doek waarmee ik begon tijdens de tentoonstelling Transformatiestudio nr. 1. in 2024. (150x150cm)
2025 – Verderzetting project intra muros
2025 - Sporen van transformatie
Bij de eerste live opstelling in CCDA Lommel legde ik stroken schilderdoek op de grond. Dat bracht me op het idee van Sporen
van transformatie.
Ik prepareerde een reeks doeken van 150 × 150 cm met nestelringen en legde mijn atelier er vol mee, om tijdens allerhande werkzaamheden sporen te laten
ontstaan.
Op zich zijn het allemaal werken in wording, maar zonder meteen een duidelijk doel.
2024 - Eerste live opstelling
Tijdens mijn solotentoonstelling Transformatiestudio nr. 1: warm of koud in CCDA Lommel werd de installatie voor het
eerst live gepresenteerd.
In de tentoonstellingsruimte werd een werkhoek gecreëerd waarin ik tijdens de duur van de tentoonstelling ijsdoelen liet smelten en verder werkte aan
schildersdoeken.
Op de grond legde ik stroken schildersdoek waarop ik de gesmolten verf liet uitlopen.
Transformatie Smeltende Doelen- doeken naar vogel
Tijdens de tentoonstelling Transformatiestudio nr. 1: warm of koud vouwde ik vijf doeken tijdelijk tot de vorm van een vogel.
2024 – Smeltende doelen nr. 4
Smeltende doelen nr. 4 vormt een verdere verfijning van installatie nr. 3.
Deze versie, gemonteerd op wieltjes, is gemakkelijk verplaatsbaar en laat toe zowel de hoogte van de ijsschijven als de diameter van de cirkels eenvoudig aan te passen.
De inox houders waarin ik de ijsschijven invroor, werden vervangen door 3D-geprinte houders in geel ABS-materiaal. Dat maakt de installatie flexibeler en opent
nieuwe mogelijkheden om de dialoog tussen structuur, toeval en tijd verder te onderzoeken.
2023 - Aanpassing formaat doeken
De doeken uit Smeltende doelen nr. 3 werden in formaat aangepast. Oorspronkelijk maten ze 170 × 140 cm. Later leek het
mij beter ze vierkant te maken om het effect van het doel te versterken. Zo werd het formaat 140 × 140 cm wanneer opgespannen.
De doeken worden van het aluminium frame verwijderd zodra ze een proces hebben doorlopen. Aan de buitenzijde zijn nestelringen bevestigd om het doek te kunnen
ophangen.
2019 _ 2020 – Smeltende doelen nr. 3
Smeltende doelen nr. 3 is een doorontwikkeling van de eerste twee versies. In plaats van een metalen statief op het doek te plaatsen, bevestig ik de ijsschijven aan een ronddraaiende metalen constructie die boven het canvas hangt. Terwijl de schijven smelten en draaien, vormen ze al druppelend een nieuw, groot doel op het doek.
Deze installatie verenigt verschillende domeinen: er ontstaan schilderijen, er is een technisch-constructieve component, en de materie zelf ondergaat een fysieke transformatie — ijs wordt water, water droogt op tot verfsporen.
De opstelling biedt veel variatie: de dikte van de verf, de helling van het doek, de volgorde waarin de schijven smelten of de hoogte waarop de doelen hangen, kunnen telkens aangepast worden. Wanneer de installatie tijdens een tentoonstelling actief is, kan het schilderproces live worden ervaren.
De betekenis blijft verwant aan de eerdere versies — een reflectie op doelen en hun sporen — maar hier voeg ik een kunsthistorische verwijzing toe naar de target works van Jasper Johns.
Start 2018 – Smeltende doelen nr. 1 en nr. 2
Smeltende doelen nr. 1 en nr. 2 vormen de eerste opstelling waarin ik experimenteer met acrylverf en water als materie.
Het is een performatief kunstwerk: ik plaats een inox vorm met ijsschijven op een doek. Terwijl het ijs smelt, druppelt het gekleurde water neer, verdampt, en laat een kleurpatroon achter. Afhankelijk van de samenstelling van de kleuren, de hoeveelheid verf in het ijs, de temperatuur in de ruimte en de absorptie van het doek, ontstaat telkens een ander werk.
In het videowerk zijn de eindresultaten gepresenteerd alsof ze deel uitmaken van een tentoonstelling. Links bovenaan in het videowerk liet ik een doek rusten op een houten onderplaat, met de bedoeling die later te hergebruiken en er een nieuw doek op te leggen. Tijdens het proces liep de verf echter onder het doek en drong door in de onderplaat, waardoor beide onlosmakelijk met elkaar verbonden raakten. Wat oorspronkelijk als tijdelijke drager bedoeld was, transformeerde zo tot een definitief onderdeel van het schilderij.
Het rechterdoek in het midden heb ik in 2025 hergebruikt in de installatie Smeltende doelen nr. 4. De andere twee panelen zijn flatscreens waarop het proces wordt getoond.