Gedachtenkooi
Transformaties
2026 - Thermiekbelofte
Dit nieuwe ruimtelijke werk is één tijdelijk lichaam: een verrijdbare aluminium structuur die een mensfiguur, een last, twee bewegende beelden en echte luchtstromen aan elkaar koppelt. Thermiekbelofte benoemt het perspectief van het geheel: de suggestie dat er lift mogelijk is, dat lucht kan dragen, dat vooruitgang in de ruimte ligt te wachten — niet als zekerheid, maar als aanbod.
Tegelijk toont het hoe elke opstijging afhankelijk blijft van voorwaarden: wat je meedraagt, wat je vasthoudt, en hoe de stroming zich gedraagt.
Bovenop staat een mannelijke figuur met een symbolische kooi rond zich; kooi en figuur zijn één lichaam. De kleuren zijn gekozen zoals bij een warmtecamera: rood staat voor warmte, energie en aandrijving, blauw voor koude stilstand en vertraging. Het lichaam helt naar voren, alsof het zich uit de constructie wil trekken. De kooi lijkt op de vorm van een boerka, zoals in de 3D-animatie op één van de schermen.
Rond en achter die figuur vallen zwarte verticale stroken omlaag: geen gesloten doek, maar een ritmisch gordijn dat meebeweegt, hapert, terugvalt en opnieuw inzet. De wind is hier geen achtergrond; hij is de onzichtbare speler die de installatie “bespeelt”. Wat je ziet is niet alleen vorm, maar ook reactie: stof dat luistert naar lucht — soms alsof het wordt opgetild, soms alsof het meteen weer wordt teruggenomen.
Onder de hangende figuur zit een glanzend rood zwaar volume, een blok gevoelens als een blok aan het been. Bovenop dat rood zit een hersenvormpje: ook denken heeft gewicht, iets dat lift kan beloven, maar tegelijk trekt. Het is alsof het werk een anatomie bouwt van motivatie: het verlangen om vooruit te gaan, en de mentale ballast die aan dat verlangen vastgehaakt blijft.
Twee verticale schermen zetten die spanning verder zonder ze uit te leggen. Op het ene scherm wordt beweging traag en sculpturaal: een flexibele buis die normaal wild zou dansen, gedraagt zich als een langzaam ademend volume — terwijl de wind in de ‘fun’ vlaggen net bruut en opgejaagd verschijnt. Op het andere scherm staat een vrouwelijke figuur roerloos, maar de stof rond haar leeft: beweging zonder verplaatsing, dromen van verplaatsing. Door de schermbeelden naast de bewegende linten te zetten, raken twee soorten wind verstrengeld: wind als fysieke kracht en wind als voorstelling. Ze lijken samen te vallen, maar ze doen iets anders. Daardoor wordt lucht tegelijk een belofte van lift én een misleiding: wat op beeld moeiteloos lijkt, blijkt in de ruimte afhankelijk, breekbaar en voorwaardelijk.
Zo vormt Thermiekbelofte een installatie over “mee met de wind” en “verzet” tegelijk, maar met een andere toon: niet het tegenwerken staat voorop, wel het moment waarop iets optilt — en meteen toont wat het kost om dat moment vast te houden. De constructie belooft vrijheid (wieltjes, modulair, koppelbaar), maar laat zien hoe beweging nooit puur bevrijding is: ze ontstaat in een veld van motorkracht, turbulentie en terugslag. Het werk blijft balanceren tussen draagkracht en blokkade — een systeem dat vooruit wil, en precies daardoor voortdurend zijn eigen voorwaarden zichtbaar maakt.
Deze tijdelijke installatie is een transformatie die drie eerdere werken in één nieuw lichaam samenbrengt: de sculptuur 'Gedachtenkooi' (2016) en de 3D-animaties Mee met de wind (2016) en Verzet van een skytube (2020). Wat toen afzonderlijk bestond als object en beeld, wordt hier gekoppeld via constructie, gewicht en luchtstromen — als één systeem dat zichzelf in real time laat bewegen.
2025 - Verbonden constructiesysteem
In 2025 werd de houten sokkel van Gedachtenkooi verwijderd en vervangen door een grijzige onderplaat met aluminium verbindingspunten.
Deze verbindingspunten maken het mogelijk om het werk te koppelen aan het modulaire constructiesysteem dat eerder werd ontwikkeld voor het project Kies en verander (2003–2018).
Op de foto’s zie je een tijdelijke constructie waarin twee vormen uit Kies en verander aan Gedachtenkooi zijn verbonden. Het concept blijft hetzelfde als in de versie uit 2016. Een rode vorm waaraan hersenen hangen lijkt als een blok aan het been te functioneren — een visuele last die het vooruitbewegen belemmert — terwijl de wieltjes juist het verlangen naar beweging versterken. Zo ontstaat een spanning tussen stilstand en voortgang, tussen denken en doen.
Start 2016 - Gedachtenkooi
In Gedachtenkooi zie je een hangende figuur, gevangen in een eigen constructie van gedachten. De intense kleuren zijn gebaseerd op warmtecamera’s: blauw voor koude, rood voor energie en verbruik.
Het lichaam reikt duidelijk naar voren, alsof het wil uitbreken. Zelfs de sokkel lijkt mee te willen bewegen, maar wordt tegengehouden door een brede dwarse plaat die de vooruitgang blokkeert.
De interpretatie blijft open. De mens kan verstrikt raken in zijn eigen denken of te sterk gehecht zijn aan iets, waardoor elke inspanning vergeefs lijkt. Vanuit een boeddhistische invalshoek ligt bevrijding juist in het loslaten — het doorbreken van de mentale kooi.
Maar ook het omgekeerde kan gelden: door zich vast te zetten in een focus kan men net de kracht vinden om vooruit te komen. Gedachtenkooi balanceert zo tussen beperking en bevrijding — tussen denken als hinder en denken als motor van beweging.
